گره‌گشا باش
به دورِ لاله، قدح گیر و بی‌ریا می‌باشبه بویِ گُل، نفسی همدمِ صبا می‌باش
نگویمت که همه ساله مِی پرستی کنسه ماه مِی خور و نُه ماه پارسا می‌باش
چو پیرِ سالِک عشقت به مِی حواله کندبنوش و منتظرِ رحمتِ خدا می‌باش
گَرَت هواست که چُون جَم به سِرِّ غیب رسیبیا و همدمِ جامِ جهان‌نما می‌باش
چو غنچه گر چه فروبستگی‌ست کارِ جهانتو همچو بادِ بهاری گره‌گشا می‌باش
وفا مجوی ز کس ور سخن نمی‌شنویبه هرزه طالبِ سیمرغ و کیمیا می‌باش
مریدِ طاعتِ بیگانگان مشو حافظولی معاشرِ رندانِ پارسا می‌باش
تأمل روانشناختی
«چو غنچه گرچه فروبستگی است کار جهان / تو همچو باد بهاری گره‌گشا می‌باش» دعوتی زیباست: در جهانی که کارها گره خورده، تو گره‌گشای دیگران باش. و «نگویمت که همه ساله می‌پرستی کن / سه ماه می خور و نه ماه پارسا می‌باش» با طنز از تعادل و اعتدال می‌گوید: نه افراط، نه تفریط.
پرسشی برای امشب
امروز گره کار چه کسی را می‌توانی مثل «باد بهاری» باز کنی؟