میل دل هر کس به جایی است
دلِ من در هوایِ روی فرخبُوَد آشفته همچون مویِ فرخ
به جز هندویِ زلفش هیچ کس نیستکه برخوردار شد از روی فرخ
سیاهی نیکبخت است آن که دائمبُوَد هم‌راز و هم‌زانوی فرخ
شود چون بید لرزان سروِ آزاداگر بیند قدِ دلجویِ فَرُّخ
بده ساقی شرابِ ارغوانیبه یادِ نرگسِ جادوی فَرُّخ
دو تا شد قامتم همچون کمانیز غم پیوسته چون ابروی فرخ
نسیم مُشک تاتاری خجل کردشمیم زلف عَنبربوی فرخ
اگر میلِ دلِ هر کس به جایی‌ستبُوَد میلِ دلِ من سوی فرخ
غلامِ همتِ آنم که باشدچو حافظ بنده و هندوی فرخ
تأمل روانشناختی
«اگر میل دل هر کس به جایی است / بود میل دل من سوی فرخ» می‌گوید هر کسی دلبستگی و مسیر خودش را دارد. شناختن اینکه دل ما به کدام سو میل دارد، اولین قدم برای زندگی اصیل است. مقایسه میل خود با میل دیگران، اغلب ما را از راه خودمان دور می‌کند.
پرسشی برای امشب
میل دل تو امروز به کدام سوست؟ آیا به آن اجازه می‌دهی، یا آن را با خواسته دیگران مقایسه می‌کنی؟