یاد روزهای خوش
روز وصلِ دوستداران یاد بادیاد باد آن روزگاران، یاد باد
کامم از تلخیِ غم چون زهر گشتبانگِ نوشِ شادخواران یاد باد
گر چه یاران فارِغَند از یادِ مناز من ایشان را هزاران یاد باد
مبتلا گشتم در این بند و بلاکوشش آن حق‌گزاران یاد باد
گر چه صد رود است در چشمم مُدامزنده رودِ باغ‌ِ کاران یاد باد
رازِ حافظ بعد از این ناگفته ماندای دریغا رازداران یاد باد
تأمل روانشناختی
«روز وصل دوستداران یاد باد / یاد باد آن روزگاران یاد باد» از نوستالژی شیرین و تلخ می‌گوید. یاد کردن از گذشته خوب می‌تواند تسلی‌بخش باشد، اما اگر همه زندگی در گذشته بماند، حال بی‌رنگ می‌شود. «رازداران یاد باد» یادآوری است که آدم‌ها، مهم‌ترین بخش آن روزگاران بودند.
پرسشی برای امشب
کدام «روزگار» را یاد می‌کنی؟ چه چیزی از آن روزها را می‌توانی در امروزت بازسازی کنی؟